نقاشی
از وقتی الینا خیلی کوچیک بود، سعی کردم با رنگ و نقاشی آشناش کنم. اولین ابزاری که در اختیارش گذاشتم ماژیک وایت برد بود چون هنوز هیچ کنترلی روی ابزار نداشت ولی با هر حرکت روی کاغذ و بدون کمترین فشاری می تونست یه خط ساده بکشه.
البته لحظه به لحظه کنار دخترکم بودم چون بیشتر دوست داشت ماژیک رو به دهن ببره تا اینکه خط خطی کنه!
بعد نوبت خودکار و کمی بعد تر نوبت به مدادرنگی رسید.
در بین همه ابزارها پاستل یا همان مداد شمعی برای دستان کوچک فرشته کوچولو مناسب بود؛ اما چرا؟
یکی از اهداف نقاشی در سنین بین یک تا دو سال تقویت مهارت های دستی است. برای کار با پاستل نیاز به کمی فشار هست و همین به تقویت مهارت های کودک کمک می کند.
با بهتر شدن هوا و امکان بازی در حیاط، رنگ انگشتی هم به جمع ما اضافه شد.همان رنگ انگشتی خوراکی که دستورش را در چند پست پایین تر گذاشته ام.
در این بین فقط قلم مو و رنگ را در اختیار دخترکم نگذاشته بودم که در کلاسهای کانون امید با این ابزار هم آشنا شد اما به دست گرفتن قلم مو کمی برایش سخت بود.
و اما...وقتی کودک را با انواع ابزارها آشنا میکنید باید منتظر خلاقیت های خاص هم باشید...مثلا امتحان کردن ابزارهایی چون رژلب آنهم روی دیوار... یا نقاشی با پاستل روی دیوار.اصولا دیوار خیلی بیشتر از دفتر نقاشی برای فرشته های کوچک جذابیت دارد.
و اما یک تجربه خیلی خاص مادرانه: خیلی نسبت به نقاشی های دیواری حساسیت به خرج ندهید. خود من حتی خط خطی های رژ لبی رو بعد از چند روز از روی دیوار پاک کردم. یکی دوتا رو هم که کلا گذاشتم یادگاری بمونه.
پی نوشت: چند روز پیش ظرف لوبیا چیتی رو باز کردم تا یه مقدار لوبیا بردارم. این ظرف چند روز پیش وسیله بازی الینا شد. ته ظرف پر از نقش و نگار! خودکاری بود؛و این شد انگیزه من برای نوشتن این مطلب...